De terugkeer van The Voice of Holland zorgt direct voor stevige discussies. Je merkt dat het programma opnieuw bekeken wordt met een vergrootglas. Het format oogt vertrouwd, maar de toon is opvallend voorzichtig.
Kijkers zien een veilige productie waarin scherpe randjes ontbreken. Vooral de rol van de coaches roept vragen op. Hun gedrag, reacties en presentatie worden kritisch gevolgd, omdat zij het gezicht van de show vormen. Juist daar ontstaat frictie en groeit irritatie.
Gemengde reacties op de nieuwe samenstelling
Je ziet dat het publiek verdeeld reageert op de huidige coaches. Het programma blijft sterk opgebouwd, maar de energie ontbreekt volgens veel kijkers. De braafheid valt op en verrassing blijft uit. Met uitzondering van Suzan & Freek zitten er weinig uitgesproken publiekslievelingen op de stoelen. Daardoor verschuift de aandacht van talent naar gedrag. De coaches bepalen nu het gesprek, niet de kandidaten. Dat maakt elke uitspraak en elke blik belangrijker dan ooit.
Victor Vlam spaart niemand in zijn analyse
Televisiecriticus Victor Vlam neemt geen blad voor de mond. In zijn podcast Victor Duidt TV uit hij stevige kritiek. Hij ergert zich vooral aan twee coaches. Over Dinand Woesthoff zegt hij letterlijk: “Ik vind Dinand nu al verschrikkelijk irritant en het is pas aflevering één. Het zou fijn zijn als hij zijn kaken eens van elkaar haalt bij het praten. Dat is nou misschien een punt van verbetering, Dinand”. De toon is gezet.
Ilse DeLange als grootste bron van ergernis
Toch richt Victor zijn pijlen vooral op Ilse DeLange. Zij is de enige coach met eerdere Voice-ervaring. Juist dat werkt volgens hem tegen haar. Hij zegt: “Ilse DeLange is de enige die al Voice-ervaring heeft. Ik vond haar — en dat vond ik een probleem bij meerdere juryleden, maar bij haar nog het meest — extreem gemaakt. Het is bijna geforceerd leuk zijn daar.” Die observatie raakt een gevoel dat meer kijkers herkennen.
Overdreven complimenten wekken wantrouwen
Volgens Victor voelt Ilse’s enthousiasme niet oprecht. Hij stoort zich aan de manier waarop kandidaten worden bejubeld. “Vooral het overdreven verheerlijken van al die mensen die auditie komen doen. Ik vind dat echt soms veel te ver gaan.”
Hij vervolgt: “Die mensen worden overladen met complimenten, alsof ze grote wereldsterren in spe zijn, terwijl we inmiddels weten dat dat niet het geval is hoor.” De kritiek raakt aan de geloofwaardigheid van het programma.
Sterrenstatus versus realiteit van talent
Victor plaatst de prestaties van kandidaten in perspectief. Hij zegt: “Het zijn mensen die waarschijnlijk hoogstens een B-ster zullen zijn. Hoogstens.” Volgens hem slaat de lof door en dient die vooral de coach. “Dat overdreven verheerlijken is vaak too much en ik vind het ook een manier om het allemaal weer op jezelf te betrekken.” Daarmee verschuift de aandacht opnieuw van talent naar ego, iets wat botst met de kern van het format.
Nederigheid als zorgvuldig opgebouwd imago
Volgens Victor draait het gedrag van Ilse vooral om zelfpresentatie. Hij zegt: “Grappig genoeg is het juist een manier dat jij als coach fantastisch bent, van: kijk mij eens nederig zijn.” Hij vervolgt: “Ik zet die gewone mensen in de spotlights, die gewone mensen eer en waardeer ik!” Volgens hem laat dat zien: “Kijk mij eens even super nederig zijn.” Bij Ilse was dat volgens Victor het duidelijkst zichtbaar, meer dan bij andere coaches.
De show draait volgens critici te veel om de coaches
De ergernis stopt niet bij woorden alleen. Victor wijst ook op de aankleding van het programma. Wanneer kandidaten het podium oplopen, passeren zij grote portretten van de coaches. Hij merkt op dat dit voelt als overdreven verheerlijking. De sterren lijken niet de deelnemers, maar de coaches zelf. Daarmee verschuift de balans. De tv-coach wordt belangrijker dan het talent, wat vragen oproept over de koers van het programma.
