Het zijn weken geweest waarin de tijd voor Lieke Martens en Benjamin van Leer lijkt te hebben stilgestaan. Op sociale media liet Martens eerder al doorschemeren dat er veel speelde, en nu deelt ze in een openhartige boodschap wat er achter de schermen gebeurde.
De oud-profvoetbalster en haar partner krijgen al langer veel warmte van volgers, juist omdat ze hun gezinsleven met zoon Lowen af en toe delen. Maar dit keer gaat het niet over een vrolijk moment, maar over een verlies dat alles op z’n kop zette.
Een periode die alles vertraagt
Lieke Martens en Benjamin van Leer vormen al jaren een stel en bouwden samen aan een leven waarin sport, reizen en familie elkaar afwisselen. Sinds de komst van hun zoontje Lowen, zo’n anderhalf jaar geleden, leek dat gezinsgeluk alleen maar verder te groeien.
Begin dit jaar kwam daar nieuws bij waar veel mensen even van glimlachten: Martens liet weten opnieuw in verwachting te zijn. De reacties waren warm en enthousiast. Achter die blijheid schuilde echter een realiteit die later veel zwaarder bleek dan iemand vooraf kon bedenken.
Het tweede kindje waar ze zo naar uitkeken
Volgens Martens waren zij en Benjamin intens gelukkig met het idee dat er een tweede kindje onderweg was. Het voelde als een logisch vervolg op het gezin dat ze samen al vormden. Ze beschrijft hoe ze hun baby al voelde bewegen en hoe alles lange tijd gewoon goed leek te gaan.
Juist dat maakt het contrast zo hard. Een zwangerschap zit vol mijlpalen en verwachtingen, en wanneer je eenmaal die bewegingen voelt, wordt het nog tastbaarder. Martens laat weten dat ze zich veilig waande in dat gevoel—totdat er slecht nieuws kwam.
Bevallen met 24 weken
Het verdrietige keerpunt kwam toen duidelijk werd dat ze haar kindje zou verliezen. Omdat Martens al 24 weken zwanger was, moest ze bevallen van een overleden baby. Het is een situatie waar woorden vaak tekortschieten, maar die voor ouders heel concreet en lichamelijk is.
Ze deelt dat het een zoontje was en dat hij de naam Eden kreeg. Eden is gecremeerd. Martens schrijft dat hij altijd hun tweede kindje blijft, dat ze hem niet “wegstoppen” en dat hij bij hun gezin hoort—nu en later.
Rouw die blijft, maar ook een manier om door te gaan
Martens is eerlijk over hoe groot het verdriet is en dat ze nog midden in het rouwproces zitten. Rouw is niet iets wat je even afvinkt; het verandert van vorm, maar het verdwijnt niet zomaar. Ze laat merken dat er dagen zijn waarop alles nog rauw voelt.
Tegelijkertijd proberen zij en Benjamin manieren te vinden om weer wat houvast te krijgen. Ze schrijft dat bij de pakken neerzitten hen niet helpt. Wat hen overeind houdt, is hun zoontje Lowen—een dagelijkse reden om op te staan en door te ademen.
Anders naar het leven kijken
Door wat er is gebeurd, zegt Martens dat haar blik op het leven is verschoven. Plannen maken voelt ineens anders, omdat je opnieuw beseft dat je lang niet alles in de hand hebt. Zelfs iets wat zo vanzelfsprekend lijkt als kinderen krijgen, laat zich niet regisseren.
Ze benadrukt dat liefde, gezondheid en geluk voor haar nu nóg duidelijker de kern zijn. Materiële dingen, waar mensen soms druk om kunnen zijn, zijn naar de achtergrond verdwenen. Martens schrijft dat ze alles zou inruilen voor één ding: een gezond kind.
Met Eden in het hart, stap voor stap vooruit
In haar afsluiting klinkt zowel pijn als kracht. Martens schrijft dat zij en Benjamin proberen om iedere dag opnieuw vooruit te kijken, stap voor stap. Niet door te doen alsof het er niet is, maar juist door Eden een plek te blijven geven binnen hun gezin.
Ze noemt het beeld dat blijft hangen: Eden in hun hart, Lowen aan hun hand. Het is een zin die laat voelen dat rouw en liefde naast elkaar kunnen bestaan. Wil je hierop reageren? Laat vooral van je horen op onze sociale media.
Bron: 100pmagazine.nl
