Ze liep het ziekenhuis in met de gedachte dat het om een relatief kleine ingreep zou gaan. Even iets laten weghalen, weer naar huis, en door. Maar wat er die dag gebeurde in een Australisch ziekenhuis, draaide uit op een nachtmerrie die haar leven blijvend veranderde.
Het verhaal van Debra Buchanan laat zien hoe één moment van verwarring in een medische omgeving enorme gevolgen kan hebben. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal — en vooral: in het vertrouwen dat je als patiënt móét kunnen hebben in een zorgsysteem.
Een afspraak die simpel leek
Op 23 januari meldde Debra Buchanan zich bij het Joan Kirner Women’s and Children’s Hospital in Australië. Haar verwachting was helder: artsen zouden een klein kwaadaardig huidknobbeltje verwijderen, een ingreep die niet ongebruikelijk is.
In haar hoofd was het daarmee overzichtelijk. De voorbereiding, wat spanning, anesthesie, een wondje dat zou genezen. Ze was vooral bezig met praktisch denken: dit laten oplossen en dan weer terug naar haar gewone leven, als grootmoeder en werkende vrouw.
De eerste verwarring in de wachtruimte
In dezelfde wachtruimte zat toevallig nóg een patiënte die (bijna) dezelfde voornaam had: Deborah. Toen personeel “Deborah” riep, reageerde Buchanan automatisch. Ze deed zelfs nog een check: bedoelen jullie mij?
Volgens Buchanan bevestigde het personeel dat zij de juiste was, terwijl de andere vrouw naast haar aangaf óók Deborah te heten. Achteraf noemt Buchanan dit hét moment waarop alarmbellen hadden moeten afgaan, juist in een medische setting.
Waarom dit volgens haar direct fout voelde
Buchanan werkte jarenlang als tandartsassistente en is daardoor gewend aan strikte protocollen rond patiëntidentificatie. In haar ervaring roep je iemand niet op alleen een voornaam binnen een klinische omgeving, omdat dat vragen om misverstanden is.
Toch liep het zo. En omdat je als patiënt uiteindelijk leunt op het vertrouwen in het team, ging ze mee richting operatiekamer. Ze zag de anesthesist voorbereidingen treffen en dacht: ze zullen het wel op orde hebben.
Onder narcose, zonder het vermoeden van wat er komt
Het moment vlak voor narcose is voor veel mensen een mengeling van spanning en overgave. Buchanan vertelt dat ze zich afvroeg waar de chirurg was, maar tegelijkertijd haar twijfels wegdrukte. Je bent daar immers om geholpen te worden.
Ze had toestemming gegeven voor het verwijderen van een gezwel in haar bekkengebied. Daarmee was voor haar de grens duidelijk: dát is wat er gaat gebeuren, niets meer. Wat daarna volgde, bleek een ingreep die voor iemand anders bedoeld was.
De schok na het wakker worden
Toen Buchanan wakker werd, voelde ze dat er iets niet klopte, maar ze kon het niet meteen plaatsen. Pas toen ze probeerde op te staan en naar de badkamer te lopen, werd de ernst zichtbaar: ze begon hevig te bloeden.
In paniek vroeg ze een verpleegkundige waarom dit gebeurde. Het antwoord maakte het alleen maar vreemder: “Dat hoort bij de operatie.” Buchanan dacht juist dat haar oorspronkelijke probleem nog niet eens was aangepakt.
Een ingreep waar ze nooit voor tekende
Volgens haar relaas ontdekte ze dat chirurgen zonder haar medeweten een andere operatie uitvoerden, waarbij een groot deel van haar uitwendige geslachtsorganen werd verwijderd. Ze beschrijft blijvende littekens en ingrijpende schade.
Toen ze aangaf dat het knobbeltje waarvoor ze was gekomen nog aanwezig was, werd duidelijk dat er iets fundamenteel mis was gegaan. Ze vroeg om de chirurg, maar kreeg in plaats daarvan een juniorarts aan haar bed.
Een uitleg die haar alleen maar bozer maakte
De juniorarts vertelde volgens Buchanan dat er een “hoefijzervorm” was gemaakt en dat er vervolgens omheen was gehecht. Buchanan begreep niet waarom er überhaupt in dat gebied was geopereerd als dat niet de bedoeling was.
Ze voelde zich niet serieus genomen. Ze zegt dat er naar haar werd gekeken alsof ze zelf in de war was. Op dat moment belde ze haar man, Alex, en vertelde hem dat het ziekenhuis de verkeerde operatie had uitgevoerd.
De oorzaak: twee namen en te weinig mensen
Later kreeg Buchanan naar eigen zeggen te horen dat de verwisseling mogelijk te maken had met twee patiënten met dezelfde voornaam en een moment van onderbezetting. Een verklaring die voor haar nauwelijks te bevatten is.
Een excuus “omdat het druk was” voelt voor haar niet als een verklaring, maar als een extra klap. Zeker omdat het hier niet gaat om een administratieve fout, maar om een onomkeerbare ingreep aan haar lichaam.
Maanden later: pijn, angst en verlies van zelfvertrouwen
De fysieke gevolgen zijn volgens Buchanan nog steeds aanwezig: het gebied zou strak zijn gehecht, waardoor het continu voelt alsof het gaat scheuren. Daarbovenop leeft ze met pijn die haar dagelijkse leven beïnvloedt.
Maar misschien nog zwaarder zijn de emotionele gevolgen. Ze vertelt dat ze doodsbang en angstig is geworden, en dat haar zelfvertrouwen een flinke deuk heeft opgelopen. Intimiteit en veiligheid voelen niet meer vanzelfsprekend.
LEES OOK:‘René Froger is woest’: uitspraken van Jeroen van der Boom zorgen voor opschudding
Een advocaat noemt het een systeemfout
Advocate Erin Monsalve Fear noemde het verhaal volgens Australische media een “complete systeemfout” en “bijna ongelooflijk”. Vooral het ontbreken van passende toestemming vindt zij cruciaal in deze zaak.
In gesprek met ABC legde ze uit dat veiligheidsmaatregelen en procedures óf gefaald hebben, óf niet zijn gevolgd. En dat leidde er volgens haar toe dat Buchanan in februari opnieuw terug moest voor de juiste ingreep.
Het trauma van opnieuw onder het mes moeten
Dat Buchanan later terug moest komen om alsnog het oorspronkelijke kwaadaardige plek(je) te laten verwijderen, maakte de situatie nog schrijnender. Want hoe stap je weer een operatiekamer binnen na zo’n ervaring?
Volgens haar advocaat was ze begrijpelijkerwijs doodsbang om opnieuw onder narcose te gaan. Het vertrouwen is dan niet alleen beschadigd, het is verdwenen. En zonder vertrouwen voelt elke medische handeling als een risico.
Nog steeds geen persoonlijk gesprek of echte sorry
Meer dan een half jaar later zou Buchanan de chirurg die de ingreep uitvoerde nog niet hebben ontmoet. Ze zegt dat ze geen persoonlijke excuses heeft gekregen, en dat er te weinig duidelijkheid is over wat er precies misging.
Haar advocaat benadrukt hoe zwaar dat weegt: geen antwoorden, geen echte follow-up, geen helder gesprek met degene die verantwoordelijk was. Daardoor blijft het voor Buchanan voelen alsof de zaak half wordt weggewoven.
Waarom ze haar verhaal toch publiek deelt
Voor Buchanan draait het niet alleen om haar eigen herstel. Ze wil dat anderen zich uitspreken als iets niet klopt, en dat ziekenhuizen gedwongen worden om scherper te werken. “Je breekt geen kopje,” zegt ze, “het gaat om een mens.”
Volgens ABC is er inmiddels een onderzoek ingesteld naar dit “buitengewone” incident. Buchanan hoopt vooral dat er iets verandert, zodat niemand anders wakker hoeft te worden met een lichaam dat door een fout voorgoed anders is.
Wat vind jij: hoe kan dit worden voorkomen?
Het verhaal roept moeilijke vragen op: hoe controleert een ziekenhuis identiteit, toestemming en procedure vóór iemand onder narcose gaat? En waarom lijkt die controle soms te steunen op haast en routine, in plaats van keiharde checks?
We zijn benieuwd hoe jij hiernaar kijkt. Moeten ziekenhuizen strengere regels afdwingen, of ligt het probleem vooral bij personeelstekort en werkdruk? Laat je reactie achter op onze sociale media en praat mee.
Bron: nl.newsner.com
