De stijgende kosten van levensonderhoud zorgen ervoor dat steeds meer werkende Nederlanders in financiële problemen komen. Waar het ooit vanzelfsprekend leek dat werken zekerheid bood, blijkt dat voor velen niet meer het geval. Kim de Vries, een 36-jarige verpleegkundige en moeder van twee, weet daar alles van. Ondanks haar baan en toewijding aan haar gezin, houdt ze maandelijks amper iets over.
Een fulltime inzet zonder financiële ademruimte
Kim werkt 28 uur per week in de zorg, een beroep dat fysiek zwaar is en veel verantwoordelijkheid vraagt. Ze woont met haar twee kinderen in een eengezinswoning in Wilnis, waar ze sinds haar scheiding weer in de buurt van haar ouders leeft. Met een inkomen van ongeveer 1.800 euro netto zou ze het moeten redden, maar de realiteit is anders.
Haar huur bedraagt 1.100 euro per maand, en daarbovenop komen de vaste lasten: gas, water, elektriciteit, verzekeringen, en abonnementen. “Als alles is betaald, blijft er maar 125 euro over,” vertelt Kim. “Daarvan moet ik eten kopen en mijn auto tanken om naar mijn werk te kunnen. Elke maand begin ik met een tekort van zo’n 240 euro. Het is vechten tegen de cijfers.”
De vicieuze cirkel van het toeslagenstelsel
Meer werken lijkt de logische oplossing, maar voor Kim pakt dat juist averechts uit. Wanneer ze haar uren uitbreidt, verliest ze de toeslagen waar ze nu op draait — in haar geval ongeveer 300 euro per maand. “Als ik meer ga werken, kom ik er nog slechter voor te staan,” legt ze uit. “Het is absurd dat hard werken financieel afgestraft wordt.”
Het toeslagenstelsel, dat bedoeld is om gezinnen te ondersteunen, blijkt voor velen juist een valkuil. Mensen die iets meer verdienen, verliezen vaak hun recht op toeslagen en komen daardoor onderaan de streep slechter uit. Kim is daar een pijnlijk voorbeeld van. “Je doet alles volgens de regels, je werkt hard, maar je voelt je gestraft omdat je probeert vooruit te komen.”
Terug naar Wilnis, maar zonder keuzevrijheid
Na haar scheiding moest Kim haar leven opnieuw opbouwen. Ze verhuisde met haar kinderen terug naar Wilnis, waar haar ouders wonen. Een bewuste keuze was het niet. “Ik moest wel,” vertelt ze. “Er was nergens anders een betaalbare woning te vinden. Ik wilde mijn kinderen een veilige plek bieden, en dit was de enige optie.”
De particuliere huurmarkt is onverbiddelijk. Betaalbare woningen zijn schaars, zeker voor alleenstaande ouders. “Ik heb vaak gedacht: hoe kan het dat ik werk, zorg voor anderen, maar niet eens mijn eigen gezin kan onderhouden?” vraagt Kim zich hardop af.
Naar de Voedselbank met een baan
Dat een werkende moeder in Nederland afhankelijk is van de Voedselbank, raakt Kim diep. “Ik had nooit gedacht dat ik daar terecht zou komen,” zegt ze met zichtbare emotie. Toch ziet ze geen andere mogelijkheid meer. “Het is geen kwestie van niet kunnen budgetteren. Er komt gewoon te weinig binnen om alles te betalen.”
Ze benadrukt dat ze geen uitzonderlijk geval is. “Ik hoor van collega’s dat zij ook steeds vaker moeite hebben om rond te komen. Vooral als je kinderen hebt, gaat het hard: schoolspullen, kleding, eten, alles is duurder geworden.”
De frustratie van werken zonder vooruitzicht
Kim voelt zich machteloos. Ze werkt, zorgt, betaalt alles netjes op tijd, maar ziet geen verbetering. “Ik ben iemand die altijd hard heeft gewerkt en nooit klaagde. Maar nu voel ik me alsof ik door het systeem ben vergeten,” zegt ze. “Het idee dat je alles goed doet en toch tekortkomt, is frustrerend. Je raakt moedeloos.”
De situatie van Kim is tekenend voor een groeiende groep Nederlanders die wel werkt, maar niet meer rondkomt. Het zijn mensen die te veel verdienen voor hulp, maar te weinig overhouden om echt te leven. “Er wordt vaak gezegd: zoek gewoon een beter betaalde baan. Maar in de zorg ligt dat niet zo simpel. Ik help anderen elke dag, maar wie helpt mij?”
Een toekomst zonder zekerheid
Ondanks alles probeert Kim hoopvol te blijven voor haar kinderen. Ze wil niet dat zij de druk of zorgen voelen die zij dagelijks ervaart. “Zij zijn mijn motivatie om door te gaan,” zegt ze. “Maar ik hoop echt dat er iets verandert, want dit houd je niet eeuwig vol.”
De roep om structurele oplossingen wordt steeds luider. Meer loon, eerlijkere toeslagen en betaalbare huur zijn geen luxe meer, maar noodzaak. Kims verhaal maakt duidelijk dat armoede allang niet meer alleen de laagste inkomens treft.
