Tijdens de uitzending van De Klassenavond laat André Hazes een kant van zichzelf zien die je zelden op televisie te zien krijgt. Open en kwetsbaar praat de zanger over een van de pijnlijkste momenten uit zijn jeugd: het verlies van zijn vader, André Hazes senior. Het bijzondere aan deze aflevering is dat hij terugkeert naar de klasgenoten die op dat cruciale moment deel uitmaakten van zijn leven.
Voor André is dat geen detail, maar een diep persoonlijke herbeleving. De mensen bij wie hij zich veilig voelde, waren er ook toen zijn wereld voorgoed veranderde.
In het programma, waarin hij samen met Mart Hoogkamer verschijnt als onderdeel van Hazes & Hoogkamer: Tot Uw Dienst, werpt hij een nieuw licht op een herinnering die hij jarenlang met zich heeft meegedragen. Zijn schooltijd betekende voor hem meer dan alleen lessen en toetsen. Het was een tijd van structuur, geborgenheid en stabiliteit. Juist op school vond hij rust, zelfs op het moment dat zijn vader overleed. Hij noemt school “een veilige haven”, en dat zegt veel over hoe belangrijk die periode voor hem was.
Op de ochtend van het vreselijke nieuws dacht André dat hij, net als iedere andere dag, gewoon naar school zou gaan. Samen met zijn broertje stapte hij in de auto, niet wetend dat de rit hen niet naar de schoolbanken, maar terug naar huis zou brengen. Daar, in de vertrouwde omgeving van zijn ouderlijk huis, hoorde hij dat zijn vader was overleden. Het is een moment dat zijn leven diepgaand heeft beïnvloed en waarvan de emotionele impact nog steeds voelbaar is.
In een openhartig interview met De Telegraaf vertelt André: “We sliepen al een paar dagen bij vrienden van de familie. Mijn vader lag in het ziekenhuis, maar dat lag hij wel vaker. We verwachtten gewoon dat hij thuis zou komen.” Toch merkte hij subtiele veranderingen in de sfeer. Wat normaal voelde als een ochtendritueel, veranderde plotseling in iets beklemmends. Hij zag dat de radio en televisie, die altijd aanstonden, ineens uit waren. “Alles was uit, wat maar iets met nieuws te maken had,” zegt hij. Alsof iedereen iets wist wat hij nog niet kon bevatten.
De autorit naar huis was beladen met spanning. Zelfs in de auto bleef het stil. Geen muziek, geen nieuws, alleen maar stilte. “In plaats van dat we naar school reden, gingen we naar huis,” herinnert André zich. Toen ze thuis aankwamen, viel direct iets op: de oprijlaan stond vol met auto’s. Binnen was het druk, en voor een kind leek het haast op een soort feestje. “Wij vonden dat heel gezellig,” vertelt hij, met een wrange glimlach.
Maar de sfeer veranderde op slag. Zijn moeder vroeg hen mee te lopen. Op dat moment wisten hij en zijn broertje dat er iets ernstigs aan de hand was. “We vroegen: ‘Papa is dood, hé?’ Toen zei ze ja.” Die woorden blijven als een mes in zijn geheugen gegrift. Het was het moment waarop zijn jeugd abrupt eindigde en hij geconfronteerd werd met een verlies dat hij nooit helemaal heeft kunnen verwerken.
Sindsdien draagt hij dat verlies niet alleen emotioneel, maar ook fysiek met zich mee. Het huis waarin hij hoorde dat zijn vader was overleden, heeft hij nooit meer willen betreden. “De laatste keer dat ik naar dat huis ben gegaan, was ik achttien. Dat ging toen echt fout. Ik werd echt ziek. Ik voelde al die energie en herinneringen weer. Ik heb toen gezegd ik ga hier nooit meer naartoe. Ik wil er niet meer naar binnen, nooit meer.” Het verdriet, de geur, de beelden – alles kwam terug en overmande hem volledig.
Het verhaal van André raakt veel mensen die op jonge leeftijd een ouder zijn verloren. Zijn eerlijkheid en openheid zorgen voor herkenning, troost en verbondenheid. Door deze pijnlijke herinnering uit zijn jeugd te delen, laat hij zien dat rouw geen einddatum kent. De impact van verlies blijft, hoe oud je ook wordt en hoeveel tijd er ook verstrijkt. Voor André Hazes is het verleden geen afgesloten hoofdstuk, maar een stille kracht die hem nog steeds vormt.
