Het was een nachtmerrie voor Danielles (47) toen haar geliefde hond Flinn na een wandeling ernstig ziek werd. Wat een normaal weekend bij haar moeder had moeten zijn, veranderde in een angstaanjagende ervaring. “Ik was hem bijna kwijt,” vertelt Danielle.
Een verontrustend telefoontje
Terwijl Danielle bij een vriendin aan de andere kant van het land verbleef, kreeg ze een alarmerend telefoontje van haar moeder. “Flinn doet zo raar. Ik kom net terug van het wandelen. Hij heeft overgegeven, kan nauwelijks op zijn benen staan, kijkt vreemd uit zijn ogen en is aan het schuimbekken,” klonk het aan de andere kant van de lijn. Met haar jarenlange ervaring met honden en als gedragstherapeut, herkende Danielle meteen de symptomen van vergiftiging. “Wat heeft hij gegeten?” vroeg ze haar moeder. Haar moeder wist het niet precies, maar herinnerde zich dat Flinn iets in zijn mond had gestopt tijdens de wandeling. “Je moet zo snel mogelijk met hem naar de dierenarts!” riep Danielle.
Een zenuwslopende rit
Danielle sprong direct in de auto, haar dochtertje naast zich. De rit leek eindeloos terwijl ze probeerde rustig te blijven. “Gaat hij dood, mam?” vroeg haar dochtertje bezorgd. “Flinn is in goede handen,” probeerde Danielle haar gerust te stellen, hoewel de angst haar eigen tranen deed prikken.
Diagnose: junkiepoep
Bij de dierenarts kreeg Flinn snel een diagnose: hij had zogenaamde ‘junkiepoep’ binnengekregen. Dit fenomeen, waarbij drugsverslaafden hun ontlasting in parken achterlaten en honden het binnenkrijgen, komt vaker voor dan men denkt. De verdovende middelen in de ontlasting kunnen dodelijk zijn voor honden. “Zijn hartslag was bizar hoog. Hij was aan het trippen,” constateerde de dierenarts. Flinn kreeg direct medicatie toegediend en werd aan de monitor gelegd om zijn vitale organen in de gaten te houden.
Terug bij Flinn
Aan het einde van de avond arriveerde Danielle eindelijk bij de dierenarts. “Mijn hart brak toen ik hem zag liggen,” herinnert ze zich. Ondanks zijn rare blik in zijn ogen, was Flinn blij om zijn baasje te zien. Danielle nam hem mee naar huis en sliep die nacht op een matras naast hem in de woonkamer. “Ik wilde hem niet alleen laten,” zegt ze. Ze praatte tegen hem en hield hem vast terwijl hij angstig en trillend probeerde te slapen. Pas tegen de vroege ochtend voelde ze zijn lichaam ontspannen.
Herstel en waarschuwing
De volgende dag bracht Flinn grotendeels slapend in Danielles armen door. Het duurde anderhalve maand voordat hij weer normaal reageerde op aanrakingen. Gelukkig is Flinn nu volledig hersteld. Danielle is ervan overtuigd dat het snelle handelen van haar moeder zijn leven heeft gered. “Ik denk dat een kleinere hond dit niet had overleefd,” zegt ze. Hoewel haar moeder zich schuldig voelde, probeert Danielle haar gerust te stellen dat dit iedereen had kunnen overkomen.
Oproep aan hondenbezitters
Danielle hoopt dat haar verhaal andere hondenbezitters waarschuwt voor de gevaren van vergiftiging. Vooral in losloopgebieden in grote steden is het belangrijk om alert te zijn. “Ik was mijn hond bijna kwijtgeraakt,” waarschuwt ze. “Let goed op wat je hond eet tijdens het wandelen.”
