Tot in de kleinste details had mijn moeder haar eigen afscheid georkestreerd. Ze was al geruime tijd ziek, maar ze klaagde nooit. Toen de pijn ondraaglijk werd, koos ze haar eigen moment om te vertrekken.
Dit besluit nam ze helemaal zelf, als het toppunt van autonomie dat ze altijd had belichaamd. De dood, op haar eigen gekozen moment, paste in haar visie van zelfstandigheid. We vroegen haar hoe ze wilde dat haar uitvaart eruit zou zien, maar ze stelde ons gerust dat alles al geregeld was. Na haar overlijden zouden we een envelop ontvangen met instructies die haar wensen duidelijk uiteenzetten.
Na een simpel telefoontje met de begrafenisondernemer kwam de kist. Mijn moeder had besloten dat na haar overlijden, we ons de vrouw moesten herinneren die ze was geweest, niet de persoon die ze was geworden. Daarom moest haar kist in haar geliefde woonkeuken blijven. Ze wilde dat we, omringd door bloemen en genoeg eten en drinken, het leven zouden vieren met iedereen die ons dierbaar was.
‘Nodig iedereen uit die je liefhebt. Proost samen, deel een maaltijd en vier het leven!’ was haar devies. Voor de dag van de crematie had ze specifieke wensen. Geen aula, geen toespraken of tranen, geen muziek en geen samenkomst daarna. Haar kist zou worden opgehaald en rechtstreeks naar het crematorium gebracht worden. Ze geloofde dat we alleen geboren worden en uiteindelijk ook alleen sterven.
‘Geniet intussen in mijn huis en maak er een feest van,’ had ze ons op het hart gedrukt.
Een van haar laatste verzoeken was dat we haar kist door de tuin zouden dragen voordat deze de auto in ging.
‘Dag mijn lieve dochters, ik kan jullie niet zeggen hoezeer ik van jullie heb genoten, gehouden en geleerd. Jullie hebben mijn leven waardevol gemaakt. Wees niet te verdrietig, leven en dood horen bij elkaar. Ik zal jullie een teken geven als ik er ben en over jullie waken.’
Toen de rouwauto weg was en we terugkeerden naar de keuken, knipperde de lamp een paar keer, doofde toen en lichtte vervolgens weer op.
‘Op mama,’ zeiden we en hieven het glas. ‘Zij was ongetwijfeld de meest unieke en liefhebbende moeder die we ons konden wensen.’ Bron
