In het nieuwe programma Eindeloos Gepest delen Nora, Anne-Ruth en Tren hun aangrijpende verhalen over hoe pesten hun jeugd verwoestte.
Alledrie hebben ze intensieve vormen van pesterijen ervaren die diepgaande gevolgen hadden voor hun zelfbeeld en welzijn. Ondanks de emotionele littekens vonden ze een weg om het pesten achter zich te laten en hun leven weer op te bouwen. Deze portretten werden vastgelegd door fotografe Susan Leurs, die al tweehonderd slachtoffers van pesten heeft gefotografeerd.
Het begon al op de basisschool
Voor Nora begon de ellende al vroeg op de basisschool. In groep 5 had ze een groep vriendinnetjes, maar langzaam werd ze buitengesloten. “Ze begonnen zonder mij plannen te maken en ik paste nergens meer bij,” herinnert Nora zich.
Het buitensluiten ging al snel over in actieve pesterijen. Haar moeder vertelt dat het vaak misging na de gymles: “We vonden natte kleding in haar gymtas. Nora wilde er lange tijd niet over praten, maar op een dag kwam ze huilend thuis en vertelde alles.”
De pesters noemden Nora ‘dik’ en ‘lelijk’. Ze schreven deze kwetsende woorden zelfs in haar schriften. Nora’s moeder zag haar dochter veranderen. “We zagen haar langzaam veranderen van een vrolijk, zelfverzekerd meisje in een bang vogeltje. Ze kroop in zichzelf en zei op een ochtend zelfs dat ze niet meer wakker wilde worden. Dat brak mijn hart.”
Pesterijen op jonge leeftijd
Ook voor Anne-Ruth begon het pesten op jonge leeftijd. Overal waar ze kwam, werd haar naam geroepen. “Ze noemden me ‘dikke’ en ‘varken’, en ze gooiden briefjes naar me in de klas,” vertelt ze.
De pesterijen bleven niet beperkt tot de school. Er werd zelfs een vals profiel op een datingsite aangemaakt, waarin ze werd omschreven als iemand met overgewicht en een grote eter. “Het snijdt door je ziel als ouder,” vertelt haar vader.
Hoewel Anne-Ruth een tijdlang leek te herstellen, belandde ze later in een depressie. Ze zocht aandacht bij de verkeerde jongens en raakte haar vriendinnen kwijt. Haar moeder vertelt over die donkere periode: “Elke keer dat ik een ambulance hoorde, dacht ik: ‘Als het maar niet om haar gaat.’ Het was een constante angst die ons leven beheerste.”
Anders zijn maakte Tren kwetsbaar
Tren werd gepest vanwege een grote moedervlek op zijn gezicht. “Ik zag er anders uit dan andere kinderen,” vertelt hij. De pesterijen begonnen al op de basisschool, waar klasgenoten hem ‘poepvlek’ noemden en vroegen of hij zich ‘verkeerd had afgeveegd’.
LEES OOK:Donny Roelvink doet wenkbrauwen fronsen: hoe lang blijft vader Dries nog stil?
Zijn moeder herinnert zich hoe diep het bij hem zat: “Hij zei zelfs dat het leven voor hem niet meer hoefde. Hij wilde uit het raam springen. Dat was ontzettend beangstigend.”
Tren besloot uiteindelijk om zijn moedervlek te laten verwijderen, maar helaas stopten de pesterijen niet. “Na een gymles ben ik met een riem geslagen, meerdere keren op mijn buik en rug,” vertelt hij. Ondanks dat hij zijn uiterlijke kenmerk liet weghalen, bleef hij het mikpunt van pesterijen.
Een weg omhoog
Na jaren van emotionele pijn en worstelingen met hun zelfbeeld, gaat het nu beter met Nora, Anne-Ruth en Tren. Ze hebben hun levens weer opgepakt en zijn bezig hun dromen na te jagen. Anne-Ruth vertelt: “Het gaat nu goed met me.
Ik zit lekker in mijn vel en werk met plezier in de gehandicaptenzorg.” Ook Nora kijkt positief naar de toekomst: “Er komt een moment waarop je je plek in de wereld vindt en jezelf kunt zijn.”
Hoewel de littekens van het pesten nooit helemaal zullen verdwijnen, hebben deze jongeren laten zien dat er een weg uit het duister is. Hun verhalen zijn niet alleen een herinnering aan de impact van pesten, maar ook een bewijs van veerkracht en doorzettingsvermogen.
