Het leek even alsof er langzaam wat ruimte kwam voor rust bij Gijs, bekend van Bij Ons Op Het Kamp en als partner van Liesbeth uit Echte Reizigersvrouwen. Na een zware periode klonk er de afgelopen weken voorzichtig opluchting door.
Maar wie ooit een lang herstel van dichtbij heeft meegemaakt, weet dat het zelden een rechte lijn is. Soms voelt het alsof je eindelijk vooruitgaat, om vervolgens ineens weer hard teruggeworpen te worden.
Een herstel dat ineens omslaat
Gijs heeft in een update aan RTL Boulevard laten weten dat zijn herstel een onverwachte wending heeft genomen. Waar eerder nog hoop doorklonk, overheerst nu vooral zorg. En bovenal: pijn.
Het gaat volgens hem niet om een enkele slechte dag, maar om klachten die zich opstapelen. Hij is zichtbaar uitgeput, voelt zich verzwakt en probeert ondertussen grip te houden op een lichaam dat niet mee wil werken.
Waarom die operatie nodig was
Vorige maand onderging Gijs een ingrijpende operatie aan zijn alvleesklier. Hij kampt al langer met een chronische aandoening, waardoor een operatie uiteindelijk onvermijdelijk werd. Zo’n ingreep kan nodig zijn, maar herstel blijft vaak ingewikkeld.
Tijdens de persdag van Echte Reizigersvrouwen, waar Liesbeth bij betrokken is, leek het nog alsof ze de grootste klap achter de rug hadden. Juist daarom komt dit nieuwe bericht hard aan bij kijkers en volgers.
Het afbouwen van medicatie als kantelpunt
Volgens Gijs begon de terugslag op het moment dat hij zijn medicatie probeerde af te bouwen. Dat klinkt als een logische stap wanneer je verbetering voelt, maar bij hem pakte het totaal anders uit.
Hij vertelt dat het “helemaal misging” nadat hij minderde. De pijn nam snel toe en bleef niet op de achtergrond, maar werd leidend in zijn dagen. Wat als vooruitgang voelde, draaide plots uit op een val terug.
Veertien kilo kwijt in korte tijd
De gevolgen zijn niet alleen te voelen, maar ook te zien. Gijs geeft aan dat hij inmiddels veertien kilo is afgevallen in korte tijd. Zeker in combinatie met hevige pijn is dat een signaal dat niemand licht opvat.
In zijn woorden is het “heel heftig” en wordt de pijn “steeds erger”. Daarmee schetst hij het beeld van een lijf dat continu in de stressstand staat, met alle mentale impact die daarbij hoort.
Frustratie over een hulpmiddel dat uitblijft
Alsof de klachten nog niet genoeg zijn, speelt er ook frustratie mee. Gijs wacht naar eigen zeggen op een insulinekastje dat kan bijdragen aan pijnverlichting. In zijn ogen had dat al geregeld moeten zijn.
Doordat dat hulpmiddel er nog niet is, blijft hij vastzitten in dezelfde cirkel: pijn, uitputting en onzekerheid. En wachten terwijl je je zo beroerd voelt, kan mentaal net zo slopend zijn als de klachten zelf.
Artsen adviseren ophogen, maar hij twijfelt
Gijs zegt dat artsen hem hebben geadviseerd om zijn medicatie weer op te hogen. Op papier lijkt dat een praktische route: klachten dempen en opnieuw stabiliteit opbouwen. Alleen voelt het voor hem anders.
Hij wil die stap niet zetten, omdat het voor hem aanvoelt als teruggaan naar een periode waar hij net uit probeert te komen. Hij benoemt dat hij weet “uit welke put” hij samen met Liesbeth is geklommen.
Liesbeth als vaste steun
In alles wat Gijs deelt, komt één ding steeds terug: de aanwezigheid van Liesbeth. Volgens hem staat ze constant naast hem en probeert ze samen met hem door te zetten, juist wanneer hij zich kwetsbaar voelt.
Ze laten merken dat ze dit als team dragen. Dat klinkt simpel, maar in een onzekere herstelfase betekent het vaak: samen volhouden, samen wachten en samen proberen de moed vast te houden.
Liefde als houvast, toekomst nog onduidelijk
Ondanks de tegenslag zit er ook iets hoopvols in hun verhaal. Gijs geeft aan dat hij in dit soort momenten extra voelt hoeveel liefde er tussen hen zit en dat die liefde hem overeind houdt.
Hoe het de komende tijd verdergaat, blijft onzeker. Maar één ding is duidelijk: opgeven staat niet op de planning. Wat vind jij van zijn keuze om de medicatie niet te verhogen? Praat mee via onze sociale media.
Bron: menszine.nl
