Lee Towers, de inmiddels 79-jarige zanger met het markante stemgeluid, gaat door een moeilijke periode. De Rotterdamse icoon, bekend van onder meer de jaarlijkse marathon en zijn imposante optredens, is onlangs weer gevallen. Helaas bleef het dit keer niet bij een schrikreactie: hij liep gekneusde ribben op.
Dat belemmert zijn bewegingen ernstig, waardoor hij kostbare momenten moet missen. In een openhartig gesprek met De Telegraaf vertelt hij hoe zwaar deze tijd voor hem is, maar ook hoe hij zich blijft vasthouden aan zijn innerlijke kracht en positiviteit.
De valpartij was niet zomaar een ongelukje; de gevolgen zijn fysiek en emotioneel ingrijpend. “Ik verloor mijn evenwicht en toen lag ik op de grond,” vertelt hij. Zijn ribben zijn gekneusd, wat het ademen, bewegen en zelfs slapen moeilijk maakt.
Lee moest vanwege deze blessure verstek laten gaan op de 85e verjaardag van zijn goede vriend Gerard Cox, een moment dat hij ontzettend had willen meemaken. Door de pijn kan hij nauwelijks gebruik maken van zijn rollator, wat hem nog verder beperkt in zijn dagelijkse bezigheden. De val kwam bovendien op een moment waarop zijn gezondheid toch al fragiel was.
Lichamelijke klachten stapelen zich op
Zijn herstel verloopt moeizaam, mede doordat hij al langer kampt met gezondheidsproblemen. Recent onderging hij een ingreep vanwege nierstenen, wat zijn lichaam al behoorlijk uitputte. Daar bovenop kreeg hij een pijnlijke slijmbeursontsteking in zijn heup. Lopen was voorheen al lastig, maar nu is bewegen vrijwel onmogelijk geworden.
“Lopen ging al moeilijk, maar nu kan ik vrijwel niets meer,” zegt hij open. De combinatie van klachten maakt hem fysiek afhankelijk, terwijl hij zijn actieve leven als zanger en publiek figuur enorm mist. Voor iemand met zo’n energiek verleden is deze fysieke achteruitgang bijzonder zwaar om te dragen.
Het gemis van vriendschap
De pijn van het gemis is niet alleen lichamelijk. Dat hij het verjaardagsfeest van Gerard Cox moest missen, hakte erin. De bijeenkomst in het Luxor Theater in Rotterdam was een viering waar hij zich op verheugd had. “Dat vond ik echt rot,” zegt hij. “Door die gekneusde ribben kon ik amper ademhalen.
Laat staan zingen of staan. Dus ik moest het helaas afzeggen.” Bekende artiesten als André van Duin en Jenny Arean brachten een ode aan Gerard, maar Lee kon er alleen van een afstand bij stilstaan. De afwezigheid voelde als een persoonlijk verlies, maar toch houdt hij zich sterk.
Vastberaden om niet op te geven
Ondanks alle fysieke beperkingen weigert Lee Towers zich neer te leggen bij zijn situatie. “Mentaal gaat het goed,” benadrukt hij. “Maar fysiek kan ik nu weinig doen.” Zijn optredens staan voorlopig on hold, maar hij is vastbesloten terug te keren. Meerdere keren per week probeert hij de sportschool te bezoeken om zijn spieren actief te houden.
“Ik wil in beweging blijven en sterker worden,” zegt hij. Hij heeft een duidelijk doel voor ogen: volgend jaar zijn tachtigste verjaardag vieren in goede gezondheid en misschien zelfs weer op het podium staan. Zijn inzet en discipline zijn inspirerend.
Een vechter
Deze tegenslag is niet de eerste keer dat Lee wordt geconfronteerd met de harde grenzen van het ouder wordende lichaam. Twee jaar geleden brak hij zijn heup na een val over een tapijt. Tijdens zijn revalidatie brak hij vervolgens zijn hand door een val van een hometrainer.
Toch wist hij zich toen terug te vechten. Diezelfde kracht heeft hij nu opnieuw nodig. Zijn doorzettingsvermogen en optimisme zijn kenmerkend voor de man die al decennia het Nederlandse muzieklandschap kleurt. Lee laat zich niet klein krijgen en blijft geloven in herstel, zolang hij daar zelf iets aan kan doen.
Vallen, opstaan en geloven in herstel
Dat zijn huidige situatie zwaar is, valt niet te ontkennen. De combinatie van lichamelijke klachten, het missen van sociale en muzikale hoogtepunten, en de dagelijkse beperkingen, trekken hun wissel. Maar Lee Towers blijft hoopvol. Hij verlangt naar het podium, zijn collega’s en het contact met zijn publiek.
Ondanks alle pijn gelooft hij onverminderd in de kracht van optimisme. Zijn verhaal is niet alleen een persoonlijk relaas, maar ook een bron van inspiratie voor iedereen die met fysieke of mentale uitdagingen kampt. Want zelfs als je lichaam je in de steek laat, kan je geest nog altijd vechten voor licht aan het einde van de tunnel.
