Voor Roy Oude Rikerink en zijn gezin stond maandag volledig in het teken van spanning, hoop en emotie. De deelnemer uit het negentiende seizoen van Over mijn lijk had een cruciale ziekenhuisafspraak voor de controle van zijn hersentumor. De sfeer thuis was zwaar, zeker voor zijn driejarige zoontje Scott, die afscheid moest nemen van zijn vader. De dag begon met tranen, maar eindigde met een teken van hoop: de tumor blijkt niet verder gegroeid.
De ochtend startte met een hartverscheurend moment aan de voordeur. Terwijl Roy zich klaarmaakte om naar het ziekenhuis te vertrekken, kon zijn zoontje Scott zijn emoties niet meer tegenhouden. Zijn verdriet was voelbaar en zijn woorden sneden door de stilte. Annick, de partner van Roy, deelde het moment via Instagram. “Vanmorgen tijdens het uitzwaaien was Scott verdrietig.
Hij zei: ‘Ik vind het zo zielig dat papa naar het ziekenhuis moet en dat hij ziek is.’” De pijn van het afscheid maakte opnieuw duidelijk hoeveel impact de ziekte heeft op het hele gezin, zelfs op hun jongste lid.
Een kind dat meer begrijpt dan je denkt
De knuffel die Scott zijn vader gaf voor vertrek was veel meer dan een simpel gebaar. Het toonde aan dat hij goed aanvoelt wat er speelt. Roy en Annick kozen er eerder dit jaar bewust voor om open te zijn tegen hun zoon. Ze wilden hem niet weghouden van de realiteit, maar hem op kindvriendelijke wijze uitleggen wat er met zijn vader aan de hand is. Dat deden ze door te vertellen over het ‘bolletje in papa’s hoofd’ dat zich soms raar gedraagt. Deze vorm van communicatie helpt Scott om grip te krijgen op de situatie, hoe moeilijk die ook is.
Annick legt in haar bericht uit hoe belangrijk het is dat ze samen eerlijk blijven tegenover hun zoon. Door Scott te betrekken en de situatie niet mooier voor te stellen dan die is, creëren ze binnen het gezin een band die sterker voelt dan ooit. Ze ervaren meer verbondenheid, ondanks alle onzekerheden. De openheid maakt het mogelijk om emoties te delen en steun te vinden bij elkaar, zelfs op de moeilijkste dagen. Die benadering geeft hen kracht om samen door te gaan, ondanks het zware traject dat ze doormaken.
Na zware uren komt goed nieuws
Wat begon als een zenuwslopende dag met emotionele uitzwaaimomenten, bracht uiteindelijk ook opluchting. Later die dag liet Annick via Instagram weten dat de uitslag positief was. “De tumor is niet gegroeid,” schreef ze, samen met een foto van Roy in het ziekenhuisbed. Zijn gezicht verraadt vermoeidheid, maar ook zichtbaar opluchting. De spanning die wekenlang op hun schouders drukte, leek voor even weg te glijden. Een moment van rust na veel onrust, waarin hoop voorzichtig weer kon terugkeren.
Stilstaan bij wat er écht toe doet
Met de uitslag nog vers in het geheugen blikken Roy en Annick terug op deze bijzondere dag. “Dat we deze slopende, zenuwslopende dag mogen afsluiten met zulk positief nieuws. Wij zijn blij,” schreef Annick. Na alles wat er gebeurd is, nemen ze nu bewust de tijd om alles te laten bezinken. Ze willen stilstaan bij wat voor hen het belangrijkste is: samen zijn, leven met aandacht en genieten van elk moment dat ze samen hebben. Dat blijft de rode draad in hun verhaal, ongeacht wat de toekomst brengt.
