In Rotterdam Ahoy hing vanaf de eerste tonen een voelbare spanning in de lucht. Het slotconcert van Golden Earring was geen reguliere show, maar een avond beladen met geschiedenis en emotie. Muziek, herinneringen en afscheid vloeiden samen tijdens One Last Night. Het publiek wist dat hier iets definitiefs gebeurde. De band sloot een loopbaan af die decennia overspande. Centraal stond de nalatenschap van George Kooymans, wiens afwezigheid voortdurend voelbaar was.
Bijzondere lading vanaf het begin
Vanaf het begin was duidelijk dat deze avond afweek van eerdere concerten. De sfeer was ingetogen, met aandacht voor detail en betekenis. Het publiek luisterde aandachtig en reageerde intens op elk nummer. Herinneringen aan eerdere tijden leken door de zaal te zweven. De bandleden straalden dankbaarheid uit richting het publiek. Tegelijkertijd hing er verdriet in de ruimte. Alles wees erop dat dit een historisch moment was binnen de Nederlandse muziekgeschiedenis.
Slotakkoord met Radar Love
Het einde van de avond werd gedragen door een krachtige uitvoering van Radar Love. Het nummer groeide uit tot een collectief moment, waarin alle gastartiesten samen het podium betraden. De zaal reageerde luid en massaal. Na het laatste akkoord volgde een langdurig applaus. Dat applaus maakte plaats voor stilte toen een oude opname werd ingestart. George Kooymans klonk met Hold Me Now, terwijl zwart-witbeelden op het scherm verschenen.
Stilte en verbondenheid op het podium
Tijdens de projectie stonden de artiesten roerloos bij elkaar. Armen werden om elkaar heen geslagen, blikken gericht op het scherm. In de zaal heerste volledige stilte. Het moment voelde kwetsbaar en persoonlijk. Muziek en beeld brachten Kooymans opnieuw dichtbij. Het afscheid werd gedeeld door iedereen in Ahoy. Het ging verder dan een concert. Het werd een gezamenlijke herinnering aan een muzikant en mens.
Gastartiesten zichtbaar geraakt
Op het podium stonden onder meer Son Mieux, Davina Michelle en Maan. Hun emoties waren duidelijk zichtbaar. Ze keken zwijgend naar de beelden, zichtbaar aangedaan. Het publiek volgde in stilte. De intensiteit van het moment maakte diepe indruk. Het eerbetoon voelde oprecht en ongekunsteld. Voor velen werd dit het meest memorabele moment van de avond. Muziek fungeerde als verbindende kracht.
One Last Night als muzikale reis
Tijdens One Last Night brachten gastartiesten bekende nummers van Golden Earring. Iedere uitvoering bleef trouw aan het origineel, maar kreeg een persoonlijke interpretatie. Guus Meeuwis, Danny Vera en DI-RECT voegden hun eigen kleur toe. Tegelijkertijd stonden Barry Hay, Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk centraal. Aan het begin van het concert verscheen de tekst Voor George op het scherm. Daarmee werd direct de toon gezet.
Een avond met duidelijke intentie
Vanaf het eerste moment was duidelijk waar deze avond om draaide. Het ging niet om spektakel, maar om betekenis. De muziek diende als drager van herinnering. De bandleden namen de tijd tussen de nummers. Het tempo lag lager dan gebruikelijk. Dat gaf ruimte aan emotie. Elk lied voelde als een hoofdstuk uit een lange geschiedenis. Het afscheid kreeg daardoor een ingetogen karakter.
Massale belangstelling voor de concertreeks
De belangstelling voor de reeks concerten was overweldigend. Alle vijf shows waren binnen een uur uitverkocht. Dat onderstreepte de blijvende populariteit van de band. Fans uit verschillende generaties kwamen samen. De verbondenheid met Golden Earring bleek onverminderd groot. De concerten vormden een collectief afscheid. Niet alleen van een band, maar van een tijdperk binnen de Nederlandse rockmuziek.
Steun voor onderzoek naar ALS
De band verbond het afscheid bewust aan een maatschappelijk doel. Van elk verkocht kaartje ging vijf euro naar onderzoek en behandeling van ALS. Deze ziekte trof George Kooymans. De keuze gaf extra betekenis aan de concertreeks. Muziek werd ingezet om bewustwording te vergroten. Het publiek droeg daarmee actief bij. Het afscheid kreeg zo een bredere maatschappelijke lading.
Barry Hay over een bitterzoet einde
Zanger Barry Hay sprak eerder openlijk over het einde van de band. Hij noemde het afscheid bitterzoet. “We zouden in 2020 nog één jaar toeren”, vertelde hij in een interview met het AD. “Er stonden twintig, dertig festivals gepland. Daarna zouden we afscheid nemen.” Zijn woorden maakten duidelijk hoe abrupt plannen veranderden. De werkelijkheid haalde de toekomst in.
Onverwachte wending in korte tijd
Volgens Hay kwamen meerdere gebeurtenissen samen. Niemand zag aankomen wat zou volgen. De band was bezig met afronden, niet met stoppen. Het afscheid kreeg daardoor een andere lading. De geplande afronding veranderde in een noodgedwongen einde. De band moest schakelen. Wat een feestelijk slot had moeten worden, werd een periode van onzekerheid en verlies.
Eerste signalen voorafgaand aan diagnose
Barry Hay vertelde hoe achteraf kleine signalen betekenis kregen. “We hadden geen idee wat ons boven het hoofd hing. Een paar maanden voor de jaarwisseling hadden we wel gezien dat George af en toe zijn plectrum liet vallen. Hij zei dat hij last van zijn hand had.” Destijds leek het onschuldig. Later bleek het het begin van iets ernstigs. De diagnose volgde kort daarna.
Samenloop met coronacrisis
De aankondiging van ALS viel samen met het uitbreken van de coronacrisis. “De aankondiging dat hij ALS had, kwam ongeveer tegelijkertijd met de coronacrisis. Alle shows werden gecanceld.” Alles kwam plots tot stilstand. De band verdween uit het zicht. Concerten werden onmogelijk. Het proces van afscheid nemen werd vertraagd. Tegelijkertijd werd het zwaarder door de onzekerheid.
Blijvende band ondanks afstand
Barry Hay woont op Curaçao, maar bleef betrokken. Bij bezoeken aan Nederland zocht hij George op. Ze lunchten samen met de bandleden. Die momenten waren waardevol. Tegelijkertijd waren ze confronterend. “Elke keer zagen we hoe hij verder verslechterde.” De achteruitgang was zichtbaar. Toch bleef het contact warm en intens. De vriendschap bleef overeind.
Zware confrontatie met ziekte
Hay beschreef hoe moeilijk het was om de situatie te accepteren. “Er vallen steeds meer functies uit, maar je geest blijft intact.” De ziekte liet weinig ruimte voor hoop. “Het is zo’n gruwelijke ziekte dat ik moeite had om het te accepteren. Hij nog meer dan ik, natuurlijk.” De woorden tonen de machteloosheid. Tegelijkertijd sprak Hay met respect en terughoudendheid.
Definitief einde na overlijden
George Kooymans overleed afgelopen zomer op zevenenzeventigjarige leeftijd aan de gevolgen van ALS. Zijn overlijden betekende het definitieve einde van Golden Earring. Daarmee kwam een lange muzikale reis tot een einde. Barry Hay vatte het nuchter samen. “Het is tragisch en daarmee uit.” Die eenvoud benadrukte de onomkeerbaarheid van het moment.
Waardig slot voor een tijdperk
Met One Last Night kreeg het einde alsnog betekenis. Het concert bood ruimte voor rouw, dankbaarheid en herinnering. Muziek stond centraal, zonder opsmuk. Het publiek nam afscheid van een band die generaties verbond. De nalatenschap blijft voortleven in liedjes en verhalen. Golden Earring heeft een blijvende plaats in de Nederlandse muziekgeschiedenis. Dat werd deze avond onmiskenbaar bevestigd.