Lil Kleine doet in zijn nieuwe Prime Video-documentaire Lil Kleine: geen rem een opvallend openhartige onthulling over zijn zoontje Lío. De rapper vertelt dat hij zijn kind al tweeënhalf jaar niet heeft gezien en dat er momenteel geen contact is.
Wat het extra beladen maakt: Lil Kleine zegt ook dat Lío, die inmiddels zes jaar is, niet praat. In de documentaire klinkt het rauw en ongemakkelijk eerlijk, alsof hij voor het eerst hardop uitspreekt wat hij normaal wegstopt.
De pijnlijke bekentenis in de docu
In de serie vertelt Lil Kleine dat hij naar buiten toe vaak een ander, makkelijker verhaal vertelt als mensen naar zijn zoon vragen. “Ik zeg vaak: ik zie hem elke dag, gaat goed. Maar dat is niet de situatie,” legt hij uit.
Volgens hem herkent Lío hem niet eens meer. “Hij weet niet wie ik ben,” zegt hij. Dat soort zinnen komen binnen, juist omdat het niet alleen gaat over gemis, maar ook over de tijd die onomkeerbaar voorbij is gegaan.
‘Hij loopt naar een nieuwe vriend’
Lil Kleine schetst ook hoe dat gemis er in het dagelijks leven uit zou zien. Hij vertelt dat Lío tegenwoordig eerder naar een ‘nieuwe vriend’ van zijn ex Jaimie Vaes toe zou lopen dan naar hem, iets wat hij zelf “heel pijnlijk” noemt.
In de documentaire klinkt het alsof hij daar niet boos van wordt, maar vooral verdrietig. Het is het soort realiteit dat je niet kunt wegpoetsen met succes, geld of een volle agenda: een kind dat jou niet meer automatisch ziet als veilige haven.
Dromen waarin Lío wél praat
Op zijn nieuwe album wijdde Lil Kleine een nummer aan Lío. Hij zegt dat hij vaak aan zijn zoon denkt en dat hij zelfs regelmatig over hem droomt. In die dromen kan Lío praten, vertelt hij.
Dan komt de harde werkelijkheid weer terug: “Dat is ook nog een ding. Hij praat niet.” De rapper zegt te hopen dat hij ooit het telefoontje krijgt dat zijn zoon is begonnen met praten—alsof dat moment symbool staat voor vooruitgang en nieuwe kansen.
Kritisch op zichzelf als vader
Opvallend is dat Lil Kleine in de docu niet alleen naar anderen wijst, maar ook stevig naar zichzelf. Zo vertelt hij over een moment waarop hij tegelijk met Lío in Dubai was, maar besloot hem niet op te halen.
Zijn reden: als je je kind zo lang niet hebt gezien, kom je ineens binnen met een nieuwe vriendin en trek je hem uit zijn routine. “Je gaat hem echt niet verder mee helpen,” zegt hij, waarmee hij aangeeft dat hij de impact op Lío wel degelijk meeweegt.
Zorg regelen en ‘een toekomst klaar’
Lil Kleine stelt dat hij in Nederland heeft geprobeerd passende zorg te regelen voor zijn zoon, die autisme heeft. Hij zegt ook dat hij aanbood om twee weken voor Lío te zorgen, met hulp van een nanny, zodat er ondersteuning en structuur zou zijn.
Daarnaast benadrukt hij dat hij praktisch ruimte heeft gemaakt: een kinderkamer, plannen, een toekomstbeeld. “Ik heb alles voor hem,” zegt hij. Tegelijk roept dat ook de vraag op: wanneer wordt het weer werkelijkheid in plaats van intentie?
Hoop op een keuze van Lío later
De rapper lijkt zich vast te houden aan één scenario: dat Lío later zelf aangeeft dat hij zijn vader wil zien. Hij hoopt dat zijn zoon uiteindelijk weet dat hij van hem houdt en dat het niet gaat om onverschilligheid.
Hij zegt letterlijk dat de deur dan “wijd open” staat. Dat klinkt als een belofte, maar ook als wachten op een moment waarop het initiatief niet meer bij de volwassenen ligt—iets wat in complexe scheidingen vaker gebeurt.
Jaimie Vaes over contact en verantwoordelijkheid
Jaimie Vaes sprak eerder uitgebreid over het moederschap en de zorg voor Lío in een interview met Kek Mama. Over het contact met Lil Kleine zei ze dat zij geen direct contact hebben en dat het “via andere wegen” loopt.
Volgens haar zou het niet zo moeilijk hoeven zijn. Ze gaf aan open te staan voor overleg en zelfs voor een gesprek aan tafel met koffie, om afspraken te maken over de ‘volgende stap’ rond ouderschap en betrokkenheid.
‘Hij mag iedere dag bellen’
Vaes schetst dat het contact tussen vader en zoon minimaal is, terwijl ze tegelijkertijd aangeeft dat de ruimte er wel is. “Hij mag hem iedere dag halen, hij mag iedere dag bellen,” zei ze, al plaatst ze er nuances bij.
Ze noemt drukte als mogelijke reden, maar benadrukt dat ouderschap volgens haar niet alleen gaat om de leuke momenten. Het gaat om verantwoordelijkheid nemen, ook als het lastig is—zeker wanneer een kind extra zorg nodig heeft.
Alleenstaande moeder zijn weegt zwaar
In het interview vertelde Vaes ook eerlijk dat alleenstaand moederschap haar zwaar valt. Ze beschrijft frustratie, omdat er in haar ogen iemand is die óók ouder is, maar niet structureel meedraait in zorg en verantwoordelijkheid.
Die spanning voelt herkenbaar voor veel ouders: je wilt vooral rust en stabiliteit voor je kind, maar je loopt ondertussen tegen afspraken, emoties en verwachtingen aan. En als de zorg intensief is, tikt dat dubbel zo hard aan.
Wat autisme in een gezin kan betekenen
Vaes vertelde dat ze door Lío veel heeft geleerd over het autismespectrum. Ze zegt dat ze vóór zijn geboorte nauwelijks wist wat dat inhield en dat de buitenwereld vaak onderschat hoe intens het kan zijn voor ouders en omgeving.
Ze benadrukt tegelijk dat haar zoon perfect is zoals hij is. Ze spreekt wel uit dat ze soms denkt: “Stel je voor het zou anders zijn…” niet omdat Lío moet veranderen, maar omdat het de zorg en het dagelijks leven extra zwaar kan maken.
Kritiek op het zorgsysteem en lange wachtlijsten
Ook over het zorgsysteem is Vaes kritisch. Ze noemt het stroperig en frustrerend: mensen van buitenaf die bepalen wat een kind nodig heeft, onderbezetting, lange wachtlijsten en steeds wisselende contactpersonen.
Daarbovenop komt papierwerk en regelwerk rond bijvoorbeeld budgetten. Het kost tijd en energie—precies de dingen die je als ouder vaak al tekortkomt. Voor gezinnen met een kind dat extra ondersteuning nodig heeft, kan dat slopend zijn.
Hoe nu verder voor Lil Kleine en Lío?
De documentaire zet een pijnlijk onderwerp opnieuw in het licht: wat gebeurt er als ouder en kind elkaar kwijtraken in een mix van relatiebreuk, afstand en complexe zorg? Zowel Lil Kleine als Jaimie Vaes zeggen dat de deur niet per se dicht is.
De vraag is vooral wie de volgende stap zet, en hoe die stap eruitziet zonder dat Lío daar de dupe van wordt. Wat vind jij: moet er sneller bemiddeling komen, of is rust en routine nu het belangrijkste? Laat het weten via onze socials.
Bron: socialnieuws.nl