Ellemieke Vermolen heeft haar volgers geraakt met een open bericht op Instagram. Maandag stond ze stil bij een datum die voor haar gezin alles betekent: haar stilgeboren zoontje Josha zou die dag negen jaar zijn geworden. In een reeks foto’s deelt ze niet alleen herinneringen, maar ook woorden die dichtbij komen. Het gaat niet om grote uitspraken, maar om kleine, eerlijke zinnen die laten voelen hoe rouw zich kan vastzetten in je lijf en in je dagen.
Een verjaardag die altijd blijft
Ellemieke noemt het een bijzondere en tegelijkertijd verdrietige dag. In haar bericht schrijft ze dat ze zich niet kan voorstellen hoe Josha er nu uit zou hebben gezien. Welke blik hij had gehad, hoe hij zou lachen, wat voor jongen hij zou zijn.
Negen jaar, schrijft ze, leven zij en haar gezin zonder hem in hun armen. En toch: zijn plek is er nog steeds. Niet als iets vaags of symbolisch, maar als een vaste aanwezigheid in hun hart en in hun gezin.
Het beeld dat meer zegt dan woorden
Op de eerste foto die ze deelt, is een intiem moment te zien: Ellemieke neemt afscheid van Josha. Ze schrijft erbij dat het beeld meer vertelt dan woorden ooit kunnen doen. Dat ze hem niet wilde loslaten.
Het was, zo beschrijft ze, de laatste rit naar zijn afscheid. Een rit die voor haar nooit zomaar een herinnering is geworden, maar een moment waarop alles kantelde. Vanaf daar, schrijft ze, werd niets meer hetzelfde.
Hoe rouw terugkomt op vaste momenten
Wat Ellemieke deelt, is voor veel mensen herkenbaar: rouw heeft een eigen agenda. Ze vertelt dat begin maart voor haar elk jaar zwaar voelt. Alsof haar lichaam al eerder weet wat haar hoofd nog probeert te ontwijken.
Haar gedachten gaan vanzelf terug naar 2 maart 2017. Die datum is niet alleen een herinnering, maar ook een soort grens in haar leven. Alles wat daarna kwam, kreeg een andere kleur en een ander gewicht.
Het lichaam vergeet niet
Ellemieke schrijft dat in deze periode emoties weer rauw en intens omhoog komen. Alsof de pijn van toen even opnieuw openligt. Ze benoemt het gevoel van onmacht, het gemis dat bijna niet uit te leggen is.
Tegelijk is ze eerlijk over iets wat vaak moeilijk te zeggen is: na een paar dagen zakt het weer iets. Niet omdat het weg is, maar omdat het opnieuw een plek moet krijgen. Een plek die nooit helemaal rustig wordt.
Vieren om te herdenken
Ondanks het verdriet kiest het gezin er bewust voor om Josha’s verjaardag te vieren. Niet als ‘feest’ zoals je dat misschien automatisch denkt, maar als een moment van herinneren en van betekenis geven aan zijn bestaan.
Ze schrijven daarmee eigenlijk iets krachtigs: hij hoort erbij. Hij is hun zoon en hun broertje. Dat verandert niet, ook niet na negen jaar, ook niet als er geen nieuwe foto’s bijkomen en geen nieuwe verhalen.
Dankbaarheid naast verdriet
In haar bericht staat ook een andere toon: dankbaarheid. Ellemieke noemt het leven kwetsbaar en kostbaar. In één seconde kan alles anders zijn, schrijft ze. En dat besef dragen ze dagelijks met zich mee.
Juist door stil te staan bij Josha, staan ze ook stil bij het leven dat er wél is. Dat kan wringen, maar het kan ook naast elkaar bestaan: liefde en pijn, herinneren en doorgaan, missen en toch ook vieren.
Een beschermengel in het gezin
Aan het einde van haar boodschap feliciteert Ellemieke haar zoon met zijn negende verjaardag. Ze noemt hem hun beschermengel, iemand die over hen waakt. Woorden die zacht zijn, maar ook laten zien hoe dichtbij ze hem nog voelt.
Ze schrijft dat ze hem elke dag bij zich dragen, in gedachten en in hun hart. De liefde stopt niet. Die verandert misschien van vorm, maar niet van intensiteit.
Waarom haar openheid zoveel losmaakt
Het bericht van Ellemieke raakt veel mensen omdat het iets laat zien wat vaak onzichtbaar blijft: dat rouw niet ‘overgaat’. Het schuift, het beweegt, het komt terug op verjaardagen, data, geuren en seizoenen.
Door haar gevoelens te delen, creëert ze ook ruimte voor anderen. Voor ouders en families die dit herkennen, voor mensen die zich soms alleen voelen in hun verdriet. Uitgesproken rouw wordt niet kleiner, maar wel draaglijker.
Rouwen en leven tegelijk
Wat blijft hangen, is de combinatie van kwetsbaarheid en kracht. Negen jaar zonder Josha in haar armen, maar ook negen jaar waarin hij onderdeel is gebleven van het gezin. Niet als voetnoot, maar als blijvende band.
Hoe kijk jij naar het delen van dit soort persoonlijke verhalen op social media? Laat het ons weten via onze social kanalen en praat mee.
