Catherine Keyl (79) volgt het nieuws uit het Midden-Oosten met een knoop in haar maag. De spanningen lopen op, de toon verhardt en volgens haar is het allang niet meer alleen ‘ver van ons bed’. Ze vraagt zich hardop af of Nederland in zo’n wereld nog wel echt veilig is.
In een gesprek met Weekend zegt Keyl dat ze het allemaal “heel heftig” vindt. Niet omdat ze zich dagelijks laat meeslepen door doemdenken, maar omdat de actualiteit volgens haar steeds grilliger en onvoorspelbaarder aanvoelt. “Dit kan toch niet zo doorgaan?” is haar simpele, maar beladen conclusie.
Onrust die dichterbij voelt
Waar veel mensen het nieuws consumeren en daarna weer doorgaan met hun dag, blijft het bij Catherine langer hangen. Ze schetst een gevoel dat je de laatste tijd vaker hoort: dat internationale conflicten sneller overslaan naar andere landen, ook door de manier waarop alles met elkaar verbonden is.
Daarbij noemt ze ook een angst die ze niet eens zo spectaculair wil maken, maar die wél echt is: “Straks gebeurt er vandaag of morgen ook iets in Nederland.” Het is precies dat soort zinnen dat laat zien hoe diep de onzekerheid bij sommige mensen inmiddels zit.
“Moeten we dit willoos toelaten?”
Keyl zegt er eerlijk bij dat ze niet kan voorspellen of het zover komt. Ze klinkt niet als iemand die met stellige theorieën strooit, eerder als iemand die de controle en het overzicht kwijt is in een wereld waarin gebeurtenissen elkaar razendsnel opvolgen.
Op haar leeftijd, geeft ze aan, hoopt ze dit soort dreiging niet meer echt mee te hoeven maken. Tegelijk is er ook een morele vraag die bij haar blijft knagen: “Moeten we dit allemaal maar willoos toelaten?” Het is die combinatie van angst en machteloosheid die de uitspraak extra lading geeft.
Kritiek op leiders en gebroken afspraken
In het interview wijst Catherine ook naar de rol van wereldleiders en de wijze waarop de internationale verhoudingen veranderen. Ze is kritisch op Donald Trump, die volgens haar met zijn houding en acties bijdraagt aan een sfeer waarin conflicten sneller escaleren.
Keyl noemt dat regels met voeten worden getreden, dat het internationaal recht minder gewicht lijkt te hebben en dat afspraken soms net zo makkelijk weer van tafel verdwijnen. Voor haar draait het om vertrouwen: als landen elkaar niet meer serieus nemen, wat blijft er dan over om escalatie tegen te houden?
Geen voorraadkast vol blikvoedsel
Toch betekent haar onrust niet dat ze thuis op rampenstand staat. Catherine benadrukt dat ze geen extra voorzieningen heeft ingeslagen en haar voorraadkast niet heeft volgestouwd met noodrantsoenen. “Nee, ik merk het vanzelf wel,” zegt ze nuchter.
Die nuchterheid is opvallend, juist omdat ze tegelijk duidelijk maakt dat het haar wél bezighoudt. Ze lijkt daarmee te balanceren tussen bezorgd zijn en niet meegaan in paniek. Angst kan nuttig zijn, maar paniek helpt zelden, is de ondertoon.
Selffulfilling prophecy: denken dat het níét gebeurt
Keyl geeft ook een interessante reden waarom ze niet wil doorslaan in doemscenario’s: ze noemt het een “selffulfilling prophecy”. Met andere woorden: als iedereen zich gedraagt alsof het onvermijdelijk misgaat, kan die gezamenlijke angst het klimaat juist verder verharden.
Daarom kiest ze er bewust voor om te denken dat het níét gebeurt. Niet uit naïviteit, maar als mentale strategie. In tijden van crisis is dat voor veel mensen herkenbaar: je blijft geïnformeerd, maar je probeert tegelijk niet voortdurend in alarmstand te schieten.
De vraag aan lezers
De uitspraken van Catherine Keyl passen in een bredere discussie die in Nederland steeds vaker opduikt: hoe veilig is Europa nog, en hoe onzeker mag je je voelen zonder meteen als paniekzaaier weggezet te worden? Het is een ongemakkelijke, maar actuele vraag.
Wat vind jij: maak jij je zorgen over de toekomst met al die conflicten en oorlogen, of laat je het vooral op je afkomen? Laat het weten in de reacties op onze sociale media—we zijn benieuwd hoe jullie hiernaar kijken.
Bron: mediacourant.nl
