In de online wereld is het soms alsof iedereen een mening móét hebben, ook over zaken die zich vooral in de huiskamer afspelen. En als er één onderwerp is dat snel emoties oproept, dan is het borstvoeding wel. Niet alleen óf je het doet, maar vooral: hoe lang.
Dat merkte Shinnai Visser, een moeder uit Kaapstad die op Instagram bekendstaat als @mindful_mama_za. Ze deelt daar haar kijk op ‘primal mothering’ en organiseert retreats voor moeders en baby’s. Maar één keuze in haar gezin zorgt opvallend vaak voor discussie.
Een persoonlijke keuze die opeens publiek bezit wordt
Visser geeft nog borstvoeding aan haar oudste dochter, die inmiddels vier jaar is. In haar ogen is dat een natuurlijk onderdeel van de band met haar kind en een beslissing die ze bewust en rustig heeft genomen, zonder sensatie of provocatie.
Toch zien sommige volgers er iets heel anders in. In reacties onder haar posts krijgt ze geregeld woorden naar haar hoofd geslingerd. Kritiek varieert van “ongepast” tot “creepy” en zelfs “ziek”. Alsof een ouderlijke keuze ineens een publiek debatstuk is.
Zo reageert Shinnai op de kritiek
In gesprek met PEOPLE besloot Visser terug te slaan, maar dan op haar eigen manier: duidelijk en zonder drama. Ze zegt dat mensen vaak aannemen dat het om háár behoeften draait, terwijl het volgens haar juist om haar kind gaat.
“Sommige mensen denken dat ik dit doe voor mij, niet voor mijn dochter. Dat kan niet verder van de waarheid af staan,” legt ze uit. En: “Als je ooit borstvoeding hebt gegeven, weet je: dit doe je niet ‘voor jezelf’.”
Hoe lang ‘hoort’ borstvoeding eigenlijk te duren?
Wie een harde grens verwacht, komt bedrogen uit. De NHS adviseert om baby’s de eerste zes maanden exclusief borstvoeding (of flesvoeding) te geven, en daarna geleidelijk bijvoeding te introduceren. Maar een officiële einddatum bestaat niet.
Sommige zorgexperts noemen twee jaar als een mooie richtlijn, mits het past bij ouder en kind. In andere culturen is langer voeden heel normaal. Er zijn zelfs onderzoeken die aangeven dat borstvoeding in sommige gevallen tot ver voorbij de peuterleeftijd kan voorkomen.
Waarom ‘lang voeden’ zo gevoelig ligt
Dat extended breastfeeding zo’n beladen onderwerp is, heeft volgens Visser weinig met biologie te maken en vooral met cultuur. Ze vertelt dat ze vaak opmerkingen krijgt over afhankelijkheid, gezondheid of ‘grenzen’ tussen ouder en kind.
“Toen ik ontdekte dat mensen historisch gezien veel langer borstvoeding gaven dan we nu gewend zijn, veranderde mijn beeld volledig,” zegt ze. Volgens haar is het niet vreemd, alleen onbekend in westerse context: “Niet biologisch raar, wel cultureel ongewoon.”
‘Heel minimaal en heel bewust’
Wat veel critici misschien niet zien: Visser benadrukt dat haar vierjarige niet voortdurend aan de borst zit. Ze zegt dat het bij haar oudste “heel minimaal” is en dat het bewust gebeurt. Vergelijk het eerder met een klein moment dan een dagelijkse routine.
Bij haar jongste kind ligt dat anders, wat logisch is gezien de leeftijd. Het beeld dat sommige mensen er online van maken – alsof een kleuter nog volledig afhankelijk is van borstvoeding – herkent ze daarom totaal niet.
Wat zijn de voordelen van borstvoeding?
Organisaties zoals UNICEF wijzen erop dat borstvoeding voordelen kan hebben voor zowel kind als moeder. Denk aan ondersteuning van het immuunsysteem, maar ook aan de emotionele component: hechting, troost en nabijheid kunnen een rol spelen.
Tegelijk is het goed om te zeggen: borstvoeding is niet de enige ‘juiste’ manier. Veel ouders voeden met fles, stoppen eerder of kunnen niet (meer) voeden. In Vissers verhaal draait het vooral om keuzevrijheid zonder publieke afrekening.
Niet iedereen vindt het raar: steun in de reacties
Tussen de harde opmerkingen door krijgt Visser ook veel steun. Onder haar posts zijn er volgers die juist benadrukken dat borstvoeding iets natuurlijks is en dat de verontwaardiging vooral iets zegt over hoe onze samenleving naar het lichaam kijkt.
Een reactie vatte het scherp samen: “Westerse maatschappij is gek; moeders worden steeds verder van biologische normen geduwd.” Een ander schreef dat het haar dagelijks verbaast waarom mensen zich zó druk maken om borstvoeding.
De grotere discussie: grenzen, schaamte en bemoeienis
Het debat rond Visser raakt aan iets groters: hoe snel ouders online worden beoordeeld. Van slaaptraining tot suiker, van schermtijd tot borstvoeding—alles lijkt aanleiding voor een mini-rechtszaak in de comments. Vaak door mensen zonder context.
En juist bij borstvoeding speelt schaamte nog steeds mee. In sommige kringen is publiek voeden al een ding, laat staan voeden voorbij de babytijd. Visser lijkt vooral te willen laten zien dat ‘normaal’ soms gewoon een kwestie van gewenning is.
Waar het uiteindelijk om draait
Of je het nu begrijpt of niet: Visser maakt duidelijk dat haar keuze voortkomt uit afstemming met haar kind en haar gezin. Ze presenteert het niet als een standaard voor iedereen, maar als iets dat in hún situatie werkt.
De vraag die overblijft is misschien niet of het “mag”, maar waarom we zo vaak denken dat we er iets van móéten vinden. Wat vind jij: moet dit soort keuzes volledig privé blijven, of is discussie juist goed? Laat het weten op onze socials.
Bron: ladbible.com
