De lampen staan op scherp, de band zit klaar en in de studio hangt die typische mix van zenuwen en adrenaline. Bij Stars on Stage ziet het er allemaal glanzend uit, maar ondertussen wordt er vooral heel hard gewerkt. En soms schuurt dat: niet omdat iemand geen talent heeft, maar omdat je jezelf ineens tegenkomt op een plek waar je niet helemaal zeker bent.
In de nieuwste aflevering draait alles om een groepsoptreden. Dat klinkt gezellig en energiek, maar het is ook een test: pasjes, formaties, tellen, herhalen—en ondertussen moet je blijven zingen alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Een groepsnummer waar niemand zich kan verstoppen
Een solo kan spannend zijn, maar een groepsnummer heeft een ander soort druk. Je bent onderdeel van een machine: als één tandwiel haperend draait, ziet iedereen het. Juist daarom is timing heilig en moet je blind kunnen vertrouwen op je eigen plek.
Het venijn zit in de details. Niet alleen de choreografie, maar ook de overgangen, het kijken, het luisteren, het op tijd inzetten en tegelijk je adem onder controle houden. Op papier lijkt het een optelsom, in de praktijk voelt het als honderd dingen tegelijk.
Roxeanne Hazes stapt buiten haar comfortzone
Voor Roxeanne Hazes (33) komt die groepsopdracht precies op een gevoelig punt. Zingen is haar basis, haar thuis, haar veilige haven. Maar dansen? Dat is voor haar geen vanzelfsprekendheid, eerder iets wat ze normaal gesproken netjes omzeilt.
Tijdens de repetities noemt ze de choreografie ronduit een “ver-van-mijn-bedshow”. En dat is niet bedoeld als dramatische quote, maar als eerlijke conclusie. Ze dóét dit soort passen simpelweg niet dagelijks, laat staan in een strak groepsverband.
Het tempo ligt hoog en dat voelt meteen
Wat het ingewikkeld maakt: in een groep is er weinig ruimte om ‘even’ achter te lopen. Als anderen de passen sneller oppikken, ontstaat er ongemerkt een vergelijking. Niet omdat iemand je afrekent, maar omdat je jezelf ziet worstelen terwijl het naast je soepel lijkt te gaan.
Roxeanne merkt dat verschil en worstelt vooral met het combineren van onthouden, snelheid en precisie. Het is niet alleen leren wat je moet doen, maar het op precies het juiste moment doen—en dan ook nog met uitstraling.
Een zinnetje dat meer zegt dan bedoeld
Tussen alle herhalingen door sluipt twijfel naar binnen. Op een emotioneel moment zegt Roxeanne tegen de groep: “Jullie kunnen dit allemaal.” Zo’n zin lijkt simpel, maar er zit een wereld achter als je hem hardop zegt.
Het klinkt alsof ze zichzelf even buiten dat ‘jullie’ plaatst, alsof ze per ongeluk toegeeft dat ze bang is de uitzondering te zijn. En juist omdat het zo klein en menselijk is, komt het binnen—bij haar én bij de mensen om haar heen.
Dyantha Brooks trekt haar weer de groep in
Dyantha Brooks reageert meteen, zonder omwegen. Roxeanne kan het óók, zegt ze. Niet als peptalk voor de bühne, maar als een soort nuchtere zekerheid: dit is het moment waarop het moet ‘klikken’, waarop je lijf eindelijk meedoet.
Volgens Dyantha is het vaak maar één schakelmoment. Je hoofd weet de passen al honderd keer, maar je lichaam loopt nog achter. En dan, ineens, valt alles op z’n plek—alsof iemand de juiste stekker erin prikt.
De druk breekt door en de tranen komen
Toch wordt het Roxeanne even te veel. Ze breekt en geeft aan dat ze moet huilen. Ze voelt zich “stom” en “heel klein”, woorden die je niet snel gebruikt als je je sterk voelt. En precies dat maakt het zo herkenbaar.
Want in een repetitieruimte met coaches, collega-kandidaten en camera’s is er weinig privacy voor zo’n moment. Je emoties worden onderdeel van het proces. Het is niet alleen oefenen voor het optreden, maar ook omgaan met jezelf terwijl iedereen kijkt.
Kwetsbaarheid op een plek waar je stoer moet zijn
Dyantha leeft zichtbaar met haar mee en legt uit waarom het haar raakt. Zij kent Roxeanne vooral als iemand die op het podium juist stevig staat: zelfverzekerd, direct, een “stoere chick” die haar plek wel inneemt.
En daarom is het, hoe spannend ook, ergens mooi dat er ruimte is voor het tegenovergestelde. Niet omdat falen leuk is, maar omdat het laat zien dat groei vaak begint bij toegeven dat je het lastig vindt.
Van overleven naar uitvoeren in één avond
Als het moment van het groepsoptreden daar is, moet alles samenkomen. Voor kijkers lijkt het soms alsof zo’n performance ‘gewoon’ gebeurt, maar de aflevering laat zien hoeveel mentale energie erin gaat wanneer je onderweg jezelf even kwijtraakt.
Roxeanne herpakt zich niet door te doen alsof het makkelijk is, maar door door te zetten. Pasjes blijven pasjes, spanning blijft spanning, maar ze blijft staan. En dat is uiteindelijk waar live entertainment ook vaak op draait: doorgaan als je hart te hard gaat.
Opluchting na afloop en een score die telt
Na het optreden spreekt Roxeanne presentator Buddy Vedder met humor én pure opluchting. Ze zegt dat ze “intern dood” ging, maar dat het niet uitmaakt. Het is gebeurd, het zit erop, en ze heeft het gehaald.
Die opluchting krijgt ook een cijfer. Na de groeps- en solo-optredens worden de jurybeoordelingen bekendgemaakt en Roxeanne eindigt op een knappe tweede plek met 26,5 sterren. Doorzetten levert dus niet alleen ervaring op, maar ook punten.
De emoties zakken niet meteen weg
Zelfs na de scores is de spanning nog niet helemaal uit haar lijf. Roxeanne vertelt dat ze opnieuw zou kunnen huilen. “Vreselijk dit, maar geweldig vreselijk,” vat ze samen—een zin die precies past bij optreden onder druk.
En misschien is dat wel de charme van dit programma: niet het perfecte plaatje, maar de rafelrandjes. Wat vond jij van deze aflevering en herkende je het gevoel van twijfelen? Laat het weten via onze social media.
Bron: streamzine.nl
