Toen Fatima’s huwelijk eindigde, dacht ze dat het ergste achter de rug was. Maar haar scheiding bracht een nachtmerrie met zich mee die ze nooit had kunnen voorspellen. Haar ex dreigde de voogdij over hun kinderen van haar af te nemen, onder het voorwendsel dat ze de kinderen niet kon onderhouden. In wanhoop zocht Fatima naar een oplossing om haar kinderen bij zich te houden. Die vond ze uiteindelijk bij haar ex-schoonvader, een man die altijd begripvol en steunend was geweest.
In een daad van wanhoop en noodzaak stemde ze toe met hem te trouwen, in de hoop dat dit haar positie als moeder zou versterken. Ze dacht dat dit puur een formaliteit zou zijn, een manier om het rechtssysteem te omzeilen en haar gezin te redden. Maar al snel na hun huwelijk veranderde de situatie compleet. Haar ex-schoonvader, die eerst als beschermende figuur leek, begon onverwachte verwachtingen te uiten. Hij zei dat hij zich weer jong voelde en haar als ‘zijn vrouw’ wilde zien, zelfs zover dat hij haar vroeg een kind met hem te krijgen.
Fatima’s wereld stond op zijn kop. Ze realiseerde zich dat haar ‘oplossing’ haar in een nieuwe, complexe gevangenis had opgesloten. Nu werd er van haar verwacht dat ze een huwelijk en gezinsleven met haar ex-schoonvader zou opbouwen – terwijl haar kinderen niets vermoedden en haar ex haar belachelijk maakte. Ze was vastbesloten om haar kinderen te beschermen, maar wist niet meer hoe ver ze moest gaan en hoe ze dit geheim zou kunnen bewaren.
Het verhaal van Fatima laat een diepgeworteld dilemma zien: hoe ver ga je om je kinderen bij je te houden, en welke prijs is te hoog?
